Zoals Alberto Villoldo aangeeft zijn we hier op deze aarde bezig aan een epische reis. Net zoals een van de vele soorten kolibries die jaarlijks van Alaska naar Mexico migreren om te overwinteren. Ze plannen niet, ze bereiden zich niet voor, maar vertrouwen op hun vermogens om de reis te voltooien en onderweg voldoende voedsel te vinden. Zij vinden hun voedsel in de nectar van de bloem. Ze lven in het hier en nu en leren ons de schoonheid van het leven te zoeken en te leven. Zo kunnen wij ons ook leren overgeven aan het leven en vertrouwen op onze inherente vermogens.

Ik geloof dat we al vele malen op reis zijn geweest; dat onze ziel vele malen op avontuur is geweest en telkens weer leert van haar ervaringen. Zoals een van mijn leermeesters schreef, gaan we niet van A naar B, maar gaan we van A naar ergens. We denken vaak ons leven te kunnen plannen en uitstippelen, we vinden dat we ergens moeten aankomen en landen. Maar het leven is een zich ontvouwend proces. De uitnodiging is om ons over te geven aan dat proces, net zoals de kolibrie zich overgeeft aan de luchtstromingen en dat wat zij onderweg tegenkomt. Vechten tegen de stroom in, maakt het lastig en kost energie.